Evelijn fietst

Het is nu half april en de Alpe d’HuZes komt ineens snel dichterbij – nog maar 54 dagen en dan heb ik hopelijk op dit tijdstip de 6e klim erop zitten, is het terug naar de camping en tijd voor een koud biertje en een vette hap. Dat is in elk geval het positieve scenario, waar ik voor het gemak maar vanuit ga. Visualiseren, dan komt het succes vanzelf. Het effect van visualisatie wordt overigens door sommigen in twijfel getrokken, kwaad kan het in elk geval niet. Ik zie mezelf liever zes keer die berg opdansen om daarna in een sappige hamburger te bijten (tnx voor het beeld, Jolanda), dan dat ik nu al bang ben voor het afzien of dat ik het niet haal.

De training loopt. Het was even wachten tot het weer begon mee te werken en vorige week heb ik ontdekt, dat je ook met tegenwerkend weer gewoon 8 uur op de fiets kan zitten. De Ronde van Vlaanderen… 150 km (en nog een beetje extra omdat ik bij het eindpunt mijn auto niet kon vinden) door regen en wind en over de kasseien; een stukje Oudhollandsch Afzien. De afstand was goed te doen en de meeste beklimmingen ook. Alleen die kasseien, pijnlijk! Maar ik heb het gered, met dank aan Peter (mederijder tijdens de Tour d’Afrique) en een paar vriendelijke Vlamingen die me in een café op 25 km van het eind nog even een hart onder de riem staken. De volgende test is de Amstel Gold Race, a.s. zaterdag. Eens kijken of het lijden in Vlaanderen echt alleen aan de kasseien lag.

Wat nog wat minder loopt, is de sponsoring. Dat heeft natuurlijk vooral met mijn eigen uitstelgedrag te maken. Ik hoop dat jullie mijn voorbeeld daarin niet volgen en gewoon meteen op de onderstaande knop drukken! 

Een half jaar geleden schreef ik: “…er worden voorlopig geen nieuwe stukjes geplaatst. Tenzij ik bedenk dat het wel leuk zou zijn om te gaan trainen voor de Alpe d’HuZes, Marathon des Sables of Paris-Brest-Paris…”. Nou houd ik niet zo van hardlopen en wordt Paris-Brest-Paris pas volgend jaar weer verreden, en toch ben ik weer hier. Dat kan maar één ding betekenen: Alpe d’HuZes!

Voor degenen die Alpe d’HuZes niet kennen: dit betekent zes keer achter elkaar de Alpe d’Huez opfietsen om geld op te halen voor het KWF. Het is in een paar seconden getypt, het doen is een wat grotere uitdaging. Maar als het makkelijk zou zijn, zou iedereen het doen (behalve écht luie mensen) en zou het flauw zijn om je ervoor te laten sponseren. Dat is net zoiets als geld vragen omdat je de was hebt opgehangen (kind kan…etc.).

Je hebt het al door, ik ga weer om geld vragen. En het is weer niet voor mezelf, maar dit keer voor onderzoek naar optimale revalidatiemogelijkheden voor kankerpatiënten om beter en sneller te herstellen. Wat schokkende getallen: één op de drie mensen krijgt kanker; 50% geneest, de andere 50% leeft, korter of langer, met deze ziekte. Een belangrijk doel dus, omdat de kans groot is dat het ooit jou of iemand uit je naaste omgeving overkomt.

Ga dus naar mijn actiepagina en druk op de blauwe knop. Laat je niet afschrikken door de traagheid van de pagina, opgeven is ook voor jou geen optie!

Nog 96 dagen… ik ga nog even trainen…

Dit laatste stuk schrijf ik zittend op mijn eigen balkon. Geen uitzicht op de Rode Zee, Lake Malawi, de zandduinen van Sosssusvlei of de Indische Oceaan, maar op de huizen van de achterburen en, als ik ga staan en de juiste kant op rek, de Euromast. Inmiddels ben ik bijna twee weken thuis. Ik heb het even stilgehouden om rustig thuis te kunnen komen en niet meteen vanalles te hoeven. Natuurlijk is het hartstikke gezellig met jullie, maar, zoals iemand me al vooorspelde, pas toen ik thuiskwam zonder verdere reisplannen (ha! ik heb altijd reisplannen, maar nu niet op korte termijn), begon het verwerken van mijn mooie trip door Afrika.

Er gaat geen dag voorbij of ik zit wel even op een prachtige plek aan de Nijl (voor de kenners: bij El Hasa Heesa in Soedan) of ik sta weer aan de rand van de weg naar olifanten te kijken. Zelfs bij de Trans East African Highway in Noord-Kenia kan ik nu romantische gedachten hebben (zie Oudhollandsch Fietsenwerpen voor mijn ware emoties op dat moment).

Thuis dus. Mijn fietstocht door Spanje lijkt misschien wat abrupt afgelopen en dat is ook zo. Na wat omzwervingen kwam ik aan in Madrid (mooi!) en wist ik eigenlijk niet hoe verder. Al eerder had ik me laten leiden door de smaak in de mond van een masseur (zie Van braai en bru naar barbie en mate) en ik dacht, wat die Robert Shiatsu kan, kan ik ook. Diepe concentratie… In mijn mond vochten Spaanse manchego, Franse brie en Goudse kaas om voorrang. Twee smaken werden steeds meer verdrongen en wat bleef hangen, was de smaak van Goudse kaas (jong belegen). Duidelijk. Ticket geboekt en twee dagen later zat ik weer in Rotterdam, te dromen over Afrika.

Ik zou het zo nog eens overdoen, door Afrika fietsen. Maar dan niet georganiseerd en met hooguit twee of vier personen (desnoods drie ). Niet dat ik iets tegen de Tour d’Afrique organisatie heb, maar ik deel liever mijn eigen tijd in en neem graag wat meer de tijd voor bepaalde zaken. Nu heb ik het idee veel te snel door sommige landen heen gejakkerd te zijn. Maar buiten dat was het een geweldige ervaring, heb ik een aantal erg bijzondere mensen leren kennen en ben ik mezelf af en toe goed tegengekomen (over het algemeen vond ik mezelf best OK, maar soms heb ik toch even boos moeten worden).

Na een jaar hier mijn bezigheden, goede en kwade momenten te hebben gedeeld, houdt het nu even op. Je kunt nog steeds de foto’s bekijken (nu ook Spanje), donateur worden van oneMen, commentaar achterlaten of me een berichtje sturen, maar er worden voorlopig geen nieuwe stukjes geplaatst. Tenzij ik bedenk dat het wel leuk zou zijn om te gaan trainen voor de Alpe d’HuZes, Marathon des Sables of Paris-Brest-Paris, of besluit te emigreren naar bijvoorbeeld Namibië, Australië of Zwitserland. Dan is dit toch een makkelijk medium om iedereen op de hoogte te houden van de stand van zaken, voor snelle feedback en grappige en ondersteunende commentaren.

Lieve allemaal,

bedankt voor het meelezen en -leven en tot later!

Evelijn 

Na ruim twee weken onderweg te zijn, kan ik je melden dat zowel de internetcafé´s als wasserettes in dit deel van Spanje (het binnenland aan de noordoostelijke kant) bijzonder dun gezaaid zijn. En met zo weinig bagage (één setje fietskleren en twee sets voor ´s avonds) begint dat laatste een probleem te worden. De fietskleren gaan ´s middags gewoon mee onder de douche, maar het wordt steeds lastiger het knapperige laagje zweet er met alleen wat doucheschuim uit te krijgen. Groot was dan ook mijn blijdschap toen de jongen van de jeugdherberg in Morella aanbood het stiekem in de bedrijfswasmachine te gooien. En toen ik na mijn siësta – mijn favoriete spaanse gewoonte – weer buiten kwam, had de lieverd het zelfs al voor me opgehangen.

De route is geleidelijk aan steeds mooier geworden. Na de groene heuvels, met, naar mijn mening, iets te veel industriële bedrijvigheid, wordt het rustiger, rotsachtiger, bergachtiger. Met als hoogtepunt tot nu toe de Maestrazgo: ruige, kale vlaktes, heuvels en kleine, middeleeuwse dorpjes. En in die dorpjes is het de derde week van augustus ook nog eens feest. De ene dag kom ik midden in een volksdansfestival terecht, de andere dag wordt er een stuk van Shakespeare opgevoerd. Weliswaar in het Spaans, maar met de kennis van het stuk en mijn matige Spaans is het toch redelijk te volgen. Weinig mensen spreken hier trouwens Engels, of willen het spreken. Maar ik kan me met de dag beter redden. Soms eindig ik met een fles wijn in plaats van een glas of twee bier in plaats van een sinas, maar ook daar sla ik me dapper doorheen.

In Morella stond elke feestdag stierenrennen op het programma. Dat hield in dat er een stier door de straten werd gejaagd en de jeugd liet zien hoe stoer ze is. Spring dan met een liaan om je enkels uit een palmboom (*) of laat je zonder verdoving besnijden. Maar om nou met een shirtje voor een stier te gaan wapperen en dan snel ergens op of achter te springen als hij een paar stapjes jouw kant op doet, da´s stoer hoor! Val die beesten toch niet lastig met je hormonen…

Inmiddels ben ik aangekomen in Cuenca, zo´n beetje tussen Madrid en Valencia in. En inmiddels ben ik ook een beetje moe (het is heter dan verwacht, en heuvelachtiger). De beslissing om in een iets te duur hotel uit te rusten was dan ook snel gemaakt. Soms heb je gewoon een marmeren badkamer, minibar en enorm bed met zeven kussens nodig. Na twee dagen in deze oase denk ik er morgen weer tegenaan te kunnen, na eerst het ontbijtbuffet nog een keer geplunderd te hebben. Een van de uitdagingen elke dag is het vinden van een goedkope slaapplaats. Maar ik ben er inmiddels achter, dat er heel moe uitzien bij het inchecken helpt bij het onderhandelen (tip van de dag: voortaan dus eerst een paar rondjes om de parkeerplaats rennen voor je een hotel binnengaat). En met de temperaturen die hier heersen, boven de dertig graden en ik heb zelfs een keer 52 gemeten (in de volle zon, dat wel), is het niet moeilijk er een beetje uitgeput uit te zien! 

Ik ga weer even de toerist uithangen, de hangende huizen van Cuenca bekijken, en dan is het weer tijd voor SIESTA!!!

(*) Voor degenen die zich het verhaal over mijn bungyjump herinneren: Ernst, de 68-jarige die mij overhaalde, heeft de krant gehaald. Klik hier om te zien wat een bijzondere man het is!

Na een dikke week in Rotterdam waarin ik wat vrienden heb gezien, de fiets, die zijn eerste solovlucht goed heeft doorstaan, weer in elkaar heb gezet en verwend heb met wat nieuwe onderdelen en mijn bagage heb teruggebracht naar 7 kilo (wat neerkomt op een dagrugzak van 25 liter), heb ik vorige week vrijdag de reis weer opgepakt in Spanje. Het doel: van Girona in het noorden naar Sevilla in het zuiden, dwars door Andalusië. Het reizen met zo weinig bagage is de echte uitdaging. Mijn tas is vol, dus voor alles wat nieuw wordt gekocht, zal er eerst iets weggegooid moeten worden. Ik heb al eerder op deze manier gereisd (zie ´Trainingskamp Alpenzorro´), maar ten eerste waren dat maar 4 dagen en ten tweede speelde ik een klein beetje vals door ´Alpenzorro´ al het gereedschap te laten dragen. Een dagrugzakje voor een maand of anderhalf, het is nog net geen knapzak, maar het gaat er toch op lijken dat ik de laatste maanden een heel eind richting landloper ben getransformeerd. Een van de weinige dingen die nog tegen me spreken is, dat ik een van de eerste dagen thuis al mijn hoge hakken heb aangepast. Wat had ik die gemist!!!

In de afgelopen 10 jaar ben ik in zo´n 25 verschillende landen geweest, maar in Spanje ben ik nog nooit geweest. De laatste bestemming was dus snel gevonden; spirituele leiding was dit keer niet nodig. Ik zou nog kunnen zeggen dat ik getriggerd werd door het nummer ´Holiday in Spain´ van Bløf wat ik in Australië hoorde, maar dan zou ik jokken (en alles wat je hier verder leest, is waar ). 

Een week lang heb ik het weer in Noord-Spanje in de gaten gehouden: zonnetje, graad of 30, lekker. Maar bij aankomst in Girona hoosde het van de regen. Daar wilde ik echt niet doorheen fietsen; het is té demotiverend om zo te beginnen. Helaas mocht de fiets niet mee de bus in, terwijl er toch echt genoeg plaats in het bagageruim was. Maar na een telefoontje met El Jefe moest de chauffeur toegeven en hielp zelfs met inladen. ´s Avonds klaarde het weer op en ontdekte ik wat een leuke stad Girona is: een mooi oud centrum en elke 10 meter een ijssalon. En hier werd mijn poging tot non-consumisme voor het eerst uitgedaagd (en toen moest ik nog naar Barcelona!).

De eerste twee dagen van de route (´Fietsen naar Andalusië´ van Paul Benjaminse, zie www.cartostudio.nl/fiets/andalusie) reed ik door groene heuvels. Niet mijn favoriete omgeving: ik hou meer van kale bergen, maar die komen als het goed is verder naar het zuiden. Mijn vorm viel me mee, na drie maanden nietsdoen (mijn vorm is wel wat ronder geworden…). Ondanks de groene heuvels, die ik stiekem ook best aardig vind, was het wel weer genieten op de fiets. En het gaf ook weer alle tijd om na te denken over de diepere dingen des levens: waarom zit in een Zuid-Afrikaanse auto het stuur rechts en de richingaanwijzer links en in een Australische auto het stuur rechts en de richtingaanwijzer ook (verwarrend!!!); hebben smurfen een navel (volgens mij niet); waarom sluit een jeugdherberg in de zomervakantie zijn deuren wegens vakantie; waarom plassen sandflies op je (in plaats van bijten), hebben ze hier zelf iets aan of zijn het gewoon kinky beestjes. En zo passeren de uren als vanzelf.

Na twee dagen fietsen was het tijd voor een uitstapje naar Barcelona. Een heerlijke stad – natuurlijk ben ik naar de Sagrada Familia gaan kijken, en daarnaast naar een heleboel gebouwen die wél af zijn. Verder is het een geweldige stad om een beetje rond te dwalen, een café con leche op een terrasje drinken, een rondje te doen met de metro en zo sta je weer voor iets moois. Even wat boodschappen doen bij La Boqueria, hoe kan je een varkenskop voor maar €1,20 per kilo weerstaan? En weer door naar de kathedraal (niet met blote schouders naar binnen, dus met mijn lichtgevende regenjas de visuele rust verstoord), Picasso-museum en Parc Güell, waarna het tijd is voor een koud biertje en wat tapas…

De fiets moest dit allemaal missen. Omdat ik de rit een grote stad in meestal maar niets vind en het openbaar vervoer in Barcelona prima geregeld is, heb ik mijn ros bij een lief oud dametje in Manresa gestald, een kilometer of 60 van Barcelona. Ze zou goed op ´m passen, maar het zou me niets verbazen als ze ermee over de Muralla (de oude ommuring) is gaan knallen. Ze stemde iets te gretig toe erop te letten. Voor ik morgen mijn weg vervolg de vering maar even checken…