Evelijn fietst

Ik zit dus in Australië! En hoe ik daar ben terechtgekomen?

Het begon met een mailtje van Rob, een vriend die hier woont. Zou het niet lekker zijn om in Broome uit te rusten van mijn Afrikaanse avonturen? Beetje vissen, op het strand liggen, mee op de boot, walvissen spotten en genieten van het lekkere weer. Ook al is het winter, in Broome regent het ‘nooit’ (dat zijn de sprinklers), is het water een graad of 24 en de lucht een graad of 30. Een heel verschil met Kaapstad en een groot deel van Zuid-Afrika, waar het echt koud begon te worden. Natuurlijk overdenk je zo’n geweldig aanbod goed. Maar het is toch een beetje uit de richting en met nog vier maanden zonder inkomen zou ik het wel heel rustig aan moeten doen. Dus nee, ik zou niet naar Australië gaan. Of misschien wel… Twijfel…  

Tot ik in Kaapstad naar een shiatsu masseur ging. Ik was nog wat stijf en stram van de fietstocht, dus even een lekkere massage en wat rekken en strekken zou me goed doen. Eens even goed onder handen genomen en achteraf zei Robert, de masseur, er is iets met Australië. Hij had de smaak van eucalyptus in zijn mond gekregen tijdens de massage en legde de link met Australië, terwijl we het daar helemaal niet over gehad hadden. Nu geloof ik niet zo in het bovennatuurlijke (tenzij het me uitkomt), maar was hierdoor wel wat  verrast. Ik besloot dit maar te zien als teken van boven dat ik toch deze kant op moest komen. En zeg nou zelf, ik was al op het goede halfrond, dus zover om is het niet. (Achteraf bedacht ik, dat ik tijdens de massage ook wat verkouden was. Misschien bedoelden de ‘spirits’ wel dat ik met Vicks moest stomen…) 

Zo is het gekomen dat ik vorige week het koude Kaapstad heb ingeruild voor het warme Broome. Meteen de tweede dag was er een sailfish-tripje gepland, waar ik met jetlag en al ben meegeweest. De hengels zijn nauwelijks aangeraakt, de vissen lieten zich niet zien. Maar wel lekker op de boot gehangen en een beetje uit kunnen rusten.  Twee dagen later was het tijd voor de tweede poging. De allereerste, en allerlaatste, keer dat ik heb gevist was in de sloot vlak bij huis, toen ik een jaar of 6 was. Met een stok, touwtje en speld als hengel. Verrassend genoeg niks gevangen! Dus ik dacht, als ik nu weer niets vang, geef ik het op voor de rest van mijn leven. Hengeltje uitgegooid, pomtiedomtiedom… paar minuutjes wachten. En terwijl om me heen de vissen uit het water werden gehaald, bleef mijn hengel stil. Regel nr. 1 vergeten: het helpt als je aas aan de haak doet. Nu ik aan alle voorwaarden voldaan had, moest er toch iets gaan gebeuren. En inderdaad: BEET! En niet zomaar een tonijn of sweetlip, maar een haai! Na een kleine worsteling om hem boven te krijgen voor een foto (volgt…), hebben we ‘m losgesneden en met de smaak te pakken heb ik er nog drie uit het water gehaald (geen haaien, maar eetbare exemplaren dit keer). Deze zijn op de barbie terechtgekomen voor de lunch. Lekker! Ik had niet verwacht vissen zo leuk te vinden. Het is waarschijnlijk wat anders als ze de hele dag niet bijten en je alleen worstjes op de BBQ hebt…

Gisteren ‘mocht’ ik weer mee op de boot van Sentosa, dit keer een tripje naar Ecobeach met wat whale watching op de terugweg. Blijft indrukwekkend om die enorme dieren te zien! De twee dames die we vonden, waren hard op weg naar het noorden. Geen tijd dus voor spelletjes en een beetje springen voor de show. Jammer, maar ze hadden belangrijkere dingen aan hun hoofd, kinderen werpen bijvoorbeeld. Ze verwaardigden zich nog wel tot het laten zien van hun staarten. Toch mooi

De verdere plannen voor Australië zijn er nog niet. De jetlag is er eindelijk uit geslapen, dus het wordt weer tijd voor wat actie! Ik hou jullie op de hoogte.

Zoals al bekend ben ik de laatste weken in Zuid-Afrika met Chico Het Blauwe Koekblik op stap geweest. Om wat oneMen projecten te bezoeken en ook om meer van Zuid-Afrika te zien. Vooraf heb ik tonnen aan waarschuwingen van de Zuid-Afrikaanse vriendenclub aangehoord: doe voorzichtig, rij niet in het donker, neem geen lifters mee (ook geen oude omaatjes met zware tassen). Grote gevaren zijn ook de andere weggebruikers: rijden met alcohol op, voetgangers op de vlucchtstrook, koeien en geiten. Je zou dus denken dat het heel gevaarlijk is om in je eentje door Zuid-Afrika te reizen. Ik zal jullie maar meteen geruststellen en alle spanning uit dit verhaal halen: niets gebeurd, niets geraakt, niet overvalllen, beroofd of vermoord.

In anderhalve week ben ik van Kaapstad naar Durban gereden, langs de Garden Route (mooi) en Wild Coast (wild). En zo ben ik erachter gekomen wat een enorm land het is. Ik heb afwisselend een hele dag gereden en een hele dag ergens gebleven. Mooie hikes gemaakt!!! Een aanrader is de Robberg bij Plettenberg Bay. Het begint als een redelijk relaxte wandeling, beetje klimmen, beetje dalen, en eindigt met klimmen en klauteren over grote, gladde rotsblokken. Erg leuk! De foto’s staan op de foto-pagina.

Tijdens deze rit heb ik ook de twee projecten bezocht waar ik in de vorige post over schreef. Mijn dagen in Durban waren dan ook de afsluiting van mijn oneMen-sponsoractie, waar ik een lekker wijntje op heb gedronken op een terras met uitzicht op de Indische Oceaan. Daarna (niet direct na het wijntje, het was er namelijk meer dan één…) ben ik weg van de kust gereden richting Johannesburg, waar Karlijn op me wachtte. Onderweg alvast een klein voorproefje van de Drakensberg gehad – mooi maar koud ‘s nachts. Karlijn was naar Jo’burg gevlogen om een vriend te bezoeken en gezellig met mij mee terug te rijden naar Kaapstad. In Jo’burg hebben we nog even iets aan onze ontwikkeling gedaan door naar het Apartheid Museum te gaan – mooi opgezet, maar iets teveel informatie tegelijk – en ons voorbereid op het vervolg van onze reizen door te gaan shoppen.   

Op de weg terug hebben we ‘s lands mooiste plekken aangedaan, aldus een vriend van Karlijn die als tour leider heeft gewerkt. We zijn begonnen in de Drakensberg met een mooie hike naar Sentinel Peak. Klimmen, klauteren en via metalen laddertjes weer naar beneden. Wel jammer dat boven de mist opkwam, zodat het uitzicht een beetje tegenviel. En dat de tweede hoogste waterval ter wereld deze tijd van het jaar maar een smal, druppelend stroompje was… Maar toch de moeite waard. En erg lekker om in de backpackers weer op te warmen in de sauna. Van de Drakensberg zijn we doorgereden naar Hogsback, waar we ook weer een mooie wandeling hebben gemaakt. Iets te groen naar mijn mening – ik hou meer van kale rotsen en woestijnen dan van bomen – maar toch wel mooi. En ‘s avonds genoten van een heeeeerlijk stuk chocoladetaart. Stop nummer drie was Natures Valley, bij Tsitsikamma NP.  Volgens één van de jongens in de backpackers was daar het mooiste strand, de mooiste hike, de lekkerste chocoladetaart en de veiligste plek van Zuid-Afrika. Toegegeven, het was mooi. Maar hij had de chocoladetaart in Hogsback niet geproefd! 

Hierna moesten we alweer terug naar Kaapstad, met nog een paar dagen de tijd voor Karlijn naar Dubai vloog en ik naar…..

Hylke Peek!

De foto op canvas, aangeboden door fotoprintxl.nl, is gewonnen door Hylke Peek. Hylke, gefeliciteerd, ik kom zeker kijken hoe hij erbij hangt.

Karen en Cees van fotoprintxl.nl, heel erg bedankt voor het aanbieden van deze prijs.

In Zuid-Afrika wordt gemiddeld elke 26 tot 60 seconden een vrouw aangevallen. Jaarlijks worden er 52.000 aangiftes gedaan van verkrachting. En nog vaker wordt er geen aangifte gedaan. De laatste twee oneMen projcten die ik bezocht heb, houden zich hiermee bezig. Ze zijn beide opgericht door vasthoudende vrouwen, die vonden dat het wel genoeg was, zo.

Ikhwezi Woman’s Support Centre

In Cathcart, in de buurt van East London, was het Linda Brukwe die 12 jaar geleden de grondslag legde voor Ikhwezi Woman’s Support Centre. Een verkrachter van een meisje werd wegens gebrek aan bewijs vrijgesproken. Linda is toen begonnen te demonstreren tot de zaak heropend werd. Uiteindelijk is de dader veroordeeld. Inmiddels heeft Ikhwezi een staf van zo’n 12 personen, bijna allemaal vrouwen.

Ihkwezi houdt zich bezig met verschillende projecten. In de eerste plaats is dat Gender Based Violence. In de regio van Cathcart zijn er zo’n 200 zaken van GBV (verkrachting, mishandeling) per jaar. Ikhwezi geeft de slachtoffers, vrouwen en kinderen, een stem. Ze helpen bij het doen van aangifte, wat ook een kwestie is van transport, en het versnellen van zaken, zodat een slachtoffer geen jaren hoeft te wachten voor de dader opgesloten is.

Hiernaast heeft Ikhwezi een shelter voor mishandelde vrouwen en een aantal kinderen (over het algemeen Aids-wezen). De kinderen wonen er permanent, hoewel ze beter in een gezinssituatie zouden opgroeien, maar de vrouwen gaan na enige tijd weer naar huis. In de tussentijd worden ze getraind en krijgen ze counseling, zodat ze beter voor zichzelf kunnen opkomen.

Als derde houdt men zich bezig met HIV/AIDS educatie en counseling. Niet alleen inCathcart, maar ook in een dorp zo’n 20 km verderop, heeft men een loket waar de gemeenschap terechtkan met vragen over HIV/AIDS, GBV en andere zaken. Voor het transport naar het satellietkantoor heeft oneMen een auto geschonken. Deze wordt ook gebruikt om transportproblemen in een crisissituatie (bv. aangifte doen en artsbezoek na een verkrachting) op te lossen.

Het gebied waar Ikhwezi opereert is landelijk en heel traditioneel. Hierdoor is het moeilijk cultuurveranderingen door te voeren. Hoger opgeleiden vertrekken naar de stad (en de lager opgeleiden vaak ook, op zoek naar werk). Het probleem voor de achterblijvers is dat er geen werk is (80% werkeloosheid in de dorpen). De mannen hangen de hele dag rond en drinken veel, en dit leidt tot geweld. Ikhwezi heeft projecten gestart, een stenenmakerij, tuinieren, waardoor men en van de straat is en hopelijk wat geld kan verdienen.

Operation Bobbi Bear

Zonder alle andere projecten waar ik geweest ben tekort te doen, want elk project vervuld een belangrijke rol in de gemeenschap waar het draait, is Operation Bobbi Bear het project wat de meeste indruk op me heeft gemaakt. Operation Bobbi Bear komt op alle mogelijke manieren op voor kinderen die misbruikt zijn. Ik heb een dag op het kantoor mogen rondlopen en wat ik gehoord en gezien heb, zal ik niet snel vergeten.

Operation Bobbi Bear wordt geleid doot twee sterke vrouwen, Jackie en Eugena, die zich als pitbulls vastbijten in de rechten van kinderen en dan vooral op geboed van seksueel misbruik. Ook lopen er nog 12 Child Safety Officers en een groep vrijwilligers rond.

Operation Bobbi Bear wordt gebeld, door de politie, school, ziekenhuis, als er vermoeden is van seksueel misbruik bij een  kind. Op dat moment gaat er een CSO (met een van de auto’s die door oneMen is geschonken) direct op padmet een ‘rape bag’ en twee beren. De beren worden gebruikt om het kind te laten vertellen wat er precies gebeurd is en om dit daarop te documenteren. Later wordt de beer gebruikt als bewijs bij de rechtszaak. De CSO begeleidt het kind naar de politie en het ziekenhuis en zorgt dat het binnen 72 uur toegang krijgt tot PEP om het risico op HIV infectie te verkleinen. (In KwaZulu-Natal is 51% van de volwassenen HIV+). Hierbij geeft de CSO voorlichting aan het kind en de ouders/verzorgers over HIV en hoe belangrijk deze medicijnen zijn. De CSO zorgt er verder voor dat er een compleet dossier wordt bijgehouden van de zaak. Als de dader iemand uit hetzelfde huishouden is, wordt het kind opgevangen bij Operation Bobbi Bear. Zo niet, dan gaat het naar huis terug. Bobbi Bear blijft de zaak volgen en geeft het kind counselling voor een eventuele rechtszaak, zodat het kind zonder te huilen kan vertellen wat er is gebeurd

Naast deze crisisinterventie geeft men ook voorlichting op scholen over HIV/AIDS en seksueel misbruik. Vaak komen hier weer kinderen naar voren die misbruikt zijn. Tijdens mijn bezoek werd me verteld over een school waar vijf leraren de kinderen misbruikten, wat bij eenmeeting leidde tot tientallen nieuwe zaken.

Operation Bobbi Bear heeft nog veel meer projecten (kijk op hun website www.bobbibear.org.za als je meer wilt weten) om kinderen een stem te geven. Jackie, Eureka, Thuli (een van de CSO’s) en de andere medewerkers zijn inspirerende figuren die duidelijk staan voor hun zaak. Ze maken lange dagen, doen alles tegelijk en hebben toch nog de tijd gevonden om mij over hun werk te vertellen en te bedanken voor de oneMen auto’s (ook al hebben mijn donaties misschien net de achterbumper opgebracht). Aan het eind had ik zelfs een kleine discussie met Jackie wie een grotere inspiratie is, zij of ik – naar mijn mening wint Jackie met groooote voorsprong. Vier maande door Afrika fietsen is niets vergeleken met wat zij doet!

Freedom Extravaganza

De oplettende lezer zal zich afvragen hoe het met mijn bezoek aan Freedom Extravaganza is afgelopen. Jammer genoeg is dat niet doorgegaan. Het project is gevestigd in een van de townships van Durban, een gebied wat me is afgeraden om alleen doorheen te rijden. Niet alleen zou ik hopeloos verdwalen, de kans zou ook groot zijn dat ik mijn schaarse kostbaarheden zou moeten afgeven aan mensen die ze uiteraard een stuk harder nodig hebben dan ik. Op de dag van mijn afspraak met Thami kon ik hem telefonisch niet bereiken, waardoor een ontmoetingsplek afspreken niet mogelijk was. En hoewel ik aan het rondreizen ben en weinig verplichtingen heb, had ik die voor deze week net wel. De dag erna was mijn bezoek aan Bobbi Bear gepland en daarna ‘moest’ ik alweer richting Johannesburg om Karlijn om te pikken voor deel twee van de roadtrip en voor een afspraak met een toekomstige TdA-rijdster. Weinig speling dus in het programma. Maar zodra de eindstand van mijn actie bekend is, zal ik dit zeker aan hem doorgeven.

Wat weer leidt tot mijn aller-, allerlaatste oproep voor degenen die nog niet gestort hebben. Ik hoop dat ik jullie de afgelopen maanden heb kunnen laten zien wat het belang is van oneMen, hoe het de projecten ondersteunt met transport- en communicatiemiddelen en wat een goede en belangrijke dingen de pioniers met hun projecten bereiken, Kijk verder op www.oneMen.org voor informatie en om eventueel donateur te worden. En ga nog even naar de sponsorpagina om je bijdrage te geven…

Tot slot, iedereen die me gesponsord heeft, BEDANKT! Op moeilijke momenten hielp het om net even langer door te gaan om nog dat ene eurootje extra te verdienen.

Je vraagt je vast al een tijdje af: “Hoe zou het toch met Evelijn zijn? Is ze al thuis en waarom ben ik niet uitgenodigd voor de welkom-terug-borrel?” Geen zorgen, het is niet dat ik jou daar niet leuk genoeg voor vind, ik ben gewoon nog onderweg. En dat blijf ik ook nog wel een tijdje, dankzij mijn heel flexibele werkgever , die het geen probleem vond me drie maanden extra verlof te geven. Ik heb overigens geen vast reisplan vanaf hier, dus heb je een leuke suggestie, stuur me een mailtje.  Zo ben ik ook aan mijn volgende bestemming gekomen – een mailtje en een teken van boven (nee, niet nieuwsgierig zijn, dat lees je hier t.z.t. wel).

Inmiddels is het drie weken geleden dat ik Kaapstad binnenreed en liefdevol werd opgenomen in Huize De Blauwe Kooi, waar Karlijn een kamer huurt. De Blauwe Kooi heet zo (nou ja, zo noem ik ‘m) omdat a) hij blauw geschilderd is en darmee een van de saaiere kleuren van de buurt heeft (mijn favoriet is lime-kleurig, eens bespreken met de VVE) en b) voor alle deuren en ramen stralies zitten en er daarnaast een goedwerkend alarmsysteem is.  De gordijnen blijven dicht, zodat niemand vanaf de straat kan zien wat een mooie spulletjes we hebben liggen. Waarschijnlijk is het nodig, maar het maakt me ook een beetje paranoide, zeker als je ‘s avonds laat thuiskomt en het alarm staat te loeien. Gevalletje ‘deur niet goed dichtgedaan’… Na bijna vijf maanden in Afrika denk en hoop ik een redelijk gevoel te hebben van wat wel en beter niet te doen en in Kaapstad voel ik me vrij veilig. En dat is dan weer een thema wat op dit continent verder zal moeten worden uitgewerkt, maar te ver voert om hier te bespreken.

Kaapstad heeft een boel te bieden op toeristisch vlak. Maar ik moet bekennen dat ik vooral heel lui ben geweest (Werner, ik beloof je, in juni ben ik nog een week in Kaapstad en dan zal ik je hele lijst afwerken!!!). Totaal onverwacht was ik, na vier maanden fietsen, gewoon moe. Ik heb dus vooral veel koffie gedronken in de stad en gerelaxt in De Blauwe Kooi. Naast een halve kamer kreeg ik er ook een hele vriendenkring bij die wel van een feestje hield: een verjaardagsfeestje, een afscheidsfeestje in twee delen en een braai met logeerpartijtje, en dat binnen twee weken. De Zuid-Afrikaanse wijn heeft dus rijkelijk gevloeid. Gelukkig ben ik ook op wijntour geweest, waardoor ik vakkundig commentaar (“Ha, lekker!”) kon geven.

Om het stramme lijf toch wat in beweging te houden is er bijna dagelijks gezwommen of geyogaat, Lion’s Head beklommen (tot halverwege…) en een fietstocht gemaakt. Na anderhalve week had ik wel weer zin om een stukje te rijden en ben ik naar Hout Bay gefietst.Een prachtig stuk van de Cape Peninsula en lekker om mijn herstelde ‘baboon butt’ weer in het zadel te zetten. Ook hersteld is mijn huidskleur – na zes keer baantjes trekken in een chloorbad is al het vuil wel verdwenen en zijn zelfs mijn teennagels schoon.

Als ik het zo teruglees, is het bijna alsof ik het druk heb gehad. En dan ben ik ook nog gaan winkelen – twee t-shirts leek ineens wat weinig en naar de Old Biscuit Mill geweest. Een tip die ik jullie niet wil onthouden en die ik niet in de gidsen ben tegengekomen. Op zaterdagochtend is daar een markt met eettentjes (broodje kroket!) en kleding. Erg leuk, gezellig en lekker. Vraag me alleen niet waar het is en hoe je er moet komen; Karlijn wees de weg terwijl ik reed.

En dat brengt ons bij Chico, Het Blauwe Koekblik, zo genoemd omdat het a) een VW Chico is en b) in de vorm van een blauw koekblik is gegoten. Ik heb Chico gehuurd om drie weken door Zuid-Afrika te touren. Het was wel even wennen, de eerste kilometers door Kaapstad. Niet het links rijden, dat was ik na een paar maanden links fietsen wel gewend, maar om weer in een schakelauto te rijden. Mijn laatste auto in Nederland was een automaat. Op zich kom je best ver in zijn een. Het maakt alleen zo’n herrie…