Er gaat geen dag voorbij of ik zit wel even op een prachtige plek aan de Nijl (voor de kenners: bij El Hasa Heesa in Soedan) of ik sta weer aan de rand van de weg naar olifanten te kijken. Zelfs bij de Trans East African Highway in Noord-Kenia kan ik nu romantische gedachten hebben (zie Oudhollandsch Fietsenwerpen voor mijn ware emoties op dat moment).

Thuis dus. Mijn fietstocht door Spanje lijkt misschien wat abrupt afgelopen en dat is ook zo. Na wat omzwervingen kwam ik aan in Madrid (mooi!) en wist ik eigenlijk niet hoe verder. Al eerder had ik me laten leiden door de smaak in de mond van een masseur (zie Van braai en bru naar barbie en mate) en ik dacht, wat die Robert Shiatsu kan, kan ik ook. Diepe concentratie… In mijn mond vochten Spaanse manchego, Franse brie en Goudse kaas om voorrang. Twee smaken werden steeds meer verdrongen en wat bleef hangen, was de smaak van Goudse kaas (jong belegen). Duidelijk. Ticket geboekt en twee dagen later zat ik weer in Rotterdam, te dromen over Afrika.

Ik zou het zo nog eens overdoen, door Afrika fietsen. Maar dan niet georganiseerd en met hooguit twee of vier personen (desnoods drie ). Niet dat ik iets tegen de Tour d’Afrique organisatie heb, maar ik deel liever mijn eigen tijd in en neem graag wat meer de tijd voor bepaalde zaken. Nu heb ik het idee veel te snel door sommige landen heen gejakkerd te zijn. Maar buiten dat was het een geweldige ervaring, heb ik een aantal erg bijzondere mensen leren kennen en ben ik mezelf af en toe goed tegengekomen (over het algemeen vond ik mezelf best OK, maar soms heb ik toch even boos moeten worden).

Na een jaar hier mijn bezigheden, goede en kwade momenten te hebben gedeeld, houdt het nu even op. Je kunt nog steeds de foto’s bekijken (nu ook Spanje), donateur worden van oneMen, commentaar achterlaten of me een berichtje sturen, maar er worden voorlopig geen nieuwe stukjes geplaatst. Tenzij ik bedenk dat het wel leuk zou zijn om te gaan trainen voor de Alpe d’HuZes, Marathon des Sables of Paris-Brest-Paris, of besluit te emigreren naar bijvoorbeeld Namibië, Australië of Zwitserland. Dan is dit toch een makkelijk medium om iedereen op de hoogte te houden van de stand van zaken, voor snelle feedback en grappige en ondersteunende commentaren.

Lieve allemaal,

bedankt voor het meelezen en -leven en tot later!

Evelijn 

De route is geleidelijk aan steeds mooier geworden. Na de groene heuvels, met, naar mijn mening, iets te veel industriële bedrijvigheid, wordt het rustiger, rotsachtiger, bergachtiger. Met als hoogtepunt tot nu toe de Maestrazgo: ruige, kale vlaktes, heuvels en kleine, middeleeuwse dorpjes. En in die dorpjes is het de derde week van augustus ook nog eens feest. De ene dag kom ik midden in een volksdansfestival terecht, de andere dag wordt er een stuk van Shakespeare opgevoerd. Weliswaar in het Spaans, maar met de kennis van het stuk en mijn matige Spaans is het toch redelijk te volgen. Weinig mensen spreken hier trouwens Engels, of willen het spreken. Maar ik kan me met de dag beter redden. Soms eindig ik met een fles wijn in plaats van een glas of twee bier in plaats van een sinas, maar ook daar sla ik me dapper doorheen.

In Morella stond elke feestdag stierenrennen op het programma. Dat hield in dat er een stier door de straten werd gejaagd en de jeugd liet zien hoe stoer ze is. Spring dan met een liaan om je enkels uit een palmboom (*) of laat je zonder verdoving besnijden. Maar om nou met een shirtje voor een stier te gaan wapperen en dan snel ergens op of achter te springen als hij een paar stapjes jouw kant op doet, da´s stoer hoor! Val die beesten toch niet lastig met je hormonen…

Inmiddels ben ik aangekomen in Cuenca, zo´n beetje tussen Madrid en Valencia in. En inmiddels ben ik ook een beetje moe (het is heter dan verwacht, en heuvelachtiger). De beslissing om in een iets te duur hotel uit te rusten was dan ook snel gemaakt. Soms heb je gewoon een marmeren badkamer, minibar en enorm bed met zeven kussens nodig. Na twee dagen in deze oase denk ik er morgen weer tegenaan te kunnen, na eerst het ontbijtbuffet nog een keer geplunderd te hebben. Een van de uitdagingen elke dag is het vinden van een goedkope slaapplaats. Maar ik ben er inmiddels achter, dat er heel moe uitzien bij het inchecken helpt bij het onderhandelen (tip van de dag: voortaan dus eerst een paar rondjes om de parkeerplaats rennen voor je een hotel binnengaat). En met de temperaturen die hier heersen, boven de dertig graden en ik heb zelfs een keer 52 gemeten (in de volle zon, dat wel), is het niet moeilijk er een beetje uitgeput uit te zien! 

Ik ga weer even de toerist uithangen, de hangende huizen van Cuenca bekijken, en dan is het weer tijd voor SIESTA!!!

(*) Voor degenen die zich het verhaal over mijn bungyjump herinneren: Ernst, de 68-jarige die mij overhaalde, heeft de krant gehaald. Klik hier om te zien wat een bijzondere man het is!

In de afgelopen 10 jaar ben ik in zo´n 25 verschillende landen geweest, maar in Spanje ben ik nog nooit geweest. De laatste bestemming was dus snel gevonden; spirituele leiding was dit keer niet nodig. Ik zou nog kunnen zeggen dat ik getriggerd werd door het nummer ´Holiday in Spain´ van Bløf wat ik in Australië hoorde, maar dan zou ik jokken (en alles wat je hier verder leest, is waar ). 

Een week lang heb ik het weer in Noord-Spanje in de gaten gehouden: zonnetje, graad of 30, lekker. Maar bij aankomst in Girona hoosde het van de regen. Daar wilde ik echt niet doorheen fietsen; het is té demotiverend om zo te beginnen. Helaas mocht de fiets niet mee de bus in, terwijl er toch echt genoeg plaats in het bagageruim was. Maar na een telefoontje met El Jefe moest de chauffeur toegeven en hielp zelfs met inladen. ´s Avonds klaarde het weer op en ontdekte ik wat een leuke stad Girona is: een mooi oud centrum en elke 10 meter een ijssalon. En hier werd mijn poging tot non-consumisme voor het eerst uitgedaagd (en toen moest ik nog naar Barcelona!).

De eerste twee dagen van de route (´Fietsen naar Andalusië´ van Paul Benjaminse, zie www.cartostudio.nl/fiets/andalusie) reed ik door groene heuvels. Niet mijn favoriete omgeving: ik hou meer van kale bergen, maar die komen als het goed is verder naar het zuiden. Mijn vorm viel me mee, na drie maanden nietsdoen (mijn vorm is wel wat ronder geworden…). Ondanks de groene heuvels, die ik stiekem ook best aardig vind, was het wel weer genieten op de fiets. En het gaf ook weer alle tijd om na te denken over de diepere dingen des levens: waarom zit in een Zuid-Afrikaanse auto het stuur rechts en de richingaanwijzer links en in een Australische auto het stuur rechts en de richtingaanwijzer ook (verwarrend!!!); hebben smurfen een navel (volgens mij niet); waarom sluit een jeugdherberg in de zomervakantie zijn deuren wegens vakantie; waarom plassen sandflies op je (in plaats van bijten), hebben ze hier zelf iets aan of zijn het gewoon kinky beestjes. En zo passeren de uren als vanzelf.

Na twee dagen fietsen was het tijd voor een uitstapje naar Barcelona. Een heerlijke stad – natuurlijk ben ik naar de Sagrada Familia gaan kijken, en daarnaast naar een heleboel gebouwen die wél af zijn. Verder is het een geweldige stad om een beetje rond te dwalen, een café con leche op een terrasje drinken, een rondje te doen met de metro en zo sta je weer voor iets moois. Even wat boodschappen doen bij La Boqueria, hoe kan je een varkenskop voor maar €1,20 per kilo weerstaan? En weer door naar de kathedraal (niet met blote schouders naar binnen, dus met mijn lichtgevende regenjas de visuele rust verstoord), Picasso-museum en Parc Güell, waarna het tijd is voor een koud biertje en wat tapas…

De fiets moest dit allemaal missen. Omdat ik de rit een grote stad in meestal maar niets vind en het openbaar vervoer in Barcelona prima geregeld is, heb ik mijn ros bij een lief oud dametje in Manresa gestald, een kilometer of 60 van Barcelona. Ze zou goed op ´m passen, maar het zou me niets verbazen als ze ermee over de Muralla (de oude ommuring) is gaan knallen. Ze stemde iets te gretig toe erop te letten. Voor ik morgen mijn weg vervolg de vering maar even checken…

Met het zout nog in mijn haar en gerimpelde vingers (Weetje van de week: dat komt doordat de opperhuid water opneemt en opzwelt. De onderhuid is minder elastisch, rekt dus niet mee en daardoor krijg je rimpels. Vroeg het me al jaren af en eindelijk hier dan het antwoord.) van al dat zwemmen en snorkelen zijn de bus en ik het binnenland ingegaan. Als je in Nederland 600 km naar het oosten rijdt, zit je diep in Duitsland. Doe je hetzelfde in West-Australië, dan ben je nog niet eens halverwege de staat, wat zegik, je bent net op een kwart. Doel: Karijini National Park. Hier was ik zes jaar geleden al, prachtig gebied en lekker rustig. Het is nog steeds een prachtig gebied, maar door de schoolvakanties een stuk minder rustig. Na toch wat afzondering gevonden te hebben, ben ik via 80 Mile Beach weer teruggereden naar Broome. Gezellig nog een dagje mee op de boot om humpback whales te kijken en het werd meteen de meest spectaculaire show tot dan toe. Tot twee keer toe kwam een groep van vier humpbacks tot op een meter afstand van de boot. Beetje kijken, wat onder de boot door duiken, beetje zwaaien met de vinnen… Een goede afsluiting van mijn maand Australië!

En nu… ben ik in Rotterdam. Even een weekje in mijn eigen bed slapen, weer wat vrienden zien en mijn fiets wat oplappen. Het initiële plan was deze in Kaapstad ceremonieel te offeren aan de God van de Tafelberg. Maar om nou dat hele stuk omhoog te fietsen, daar had ik ook geen zin in. Dan maar verkopen. Tijdens het poetsen kwam ik erachter dat ik eigenlijk best gehecht was aan het stuk metaal. Dus uiteindelijk heb ik ‘m toch maar op het vliegtuig naar Nederland gezet, waar hij een paar weken voor mij aankwam. En dat is maar goed ook, want ik heb ‘m nog nodig. Met nog twee maanden vrij voor de boeg is een laatste fietstochtje op zijn plaats. Spanje, we komen eraan!!!

Hieraan moest ik denken toen ik een week geleden met een grote grijns op mijn gezicht en de radio hard aan uit Broome vertrok. Road trips brengen een groot gevoel van vrijheid met zich mee, en hoewel ik als landloper iets primitiever zou reizen, geven ze toch het idee dat ik een klein beetje het leven dat ik als kind voor me zag, leef. Alleen was ik toen nog van plan NOOIT een auto te nemen om het milieu te sparen. Mijn voorliefde voor rotsen, woestijnen en grote lege vlaktes, zorgt er inmiddels voor dat ik het liefst ALLES met de auto doe*. 

Na twee weken in Broome, waarin ik niet alleen heb leren vissen (toch weer een stapje dichterbij de landloper-kwalificatie), maar ook heb geleerd dat je een rugbybal beter niet met je gezicht op kan vangen (wist je dat je als Nederlander gratis behandeld wordt in een Australisch ziekenhuis (niets aan de hand verder, geen gillende sirenes, geen breuken, geen hechtingen, alles doet het nog, geen zorgen!!! (wel zonde van die dure reisverzekering trouwens…))), moest ik als een speer naar het zuiden om met whale sharks te snorkelen. Het loopt tegen het einde van het seizoen, dus spoed was vereist. Overigens voelt de gehuurde campervan zich het lekkerst bij 80 km/u, met de spoed viel het dus wel mee en duurde het 3 dagen om 1500 km af te leggen. Tja, een beetje landloper neemt zijn tijd…

Eerste stop Coral Bay, 100 inwoners, 5000 toeristen. Druk dus! Meteen na aankomst naar Ningaloo Reef Dive, waar ik 6 jaar geleden heb leren duiken, om mijn trip te regelen. Voor je het weet zit het immers vol, met al die toeristen in het dorp! Een kleine domper: de whale sharks waren alweer weg… Ik kreeg nog wel een mooie trip aangeboden met humpback whales, zeeschildpadden en een handvol dolfijnen. Dat maakte de teleurstelling wel weer wat goed.

Dus… de volgende dag een sprint (ja, ja, met 80 km/u, maar anders gaat de hele spanning uit dit verhaal) naar Exmouth, waar nog wel whale sharks zouden zijn. Tour geboekt, stervensvroeg mijn bed uit, hele dag op de boot en… de eerste dag in het seizoen waarop geen whale sharks gespot werden. Teleurstelling nummer 2. Deze werd meer dan goed gemaakt door het snorkelen met een groep van 9 manta rays. Ik weet niet of jullie wel eens met manta rays gesnorkeld hebben, maar het is een aanrader. Onbeschrijfelijk, dus dat probeer ik niet eens! Kom hierheen en ervaar het zelf. Gelukkig kregen we een herkansing aangeboden en zit ik morgen weer op de boot. Laatste kans, dus fingers crossed. Anders moet ik volgend jaar weer terug, ook geen straf.

Goed, ik ben nu lang genoeg met het schrijven van dit stukje bezig geweest en ga weer verder oefenen van het met een grasspriet in mijn mond naar de wolken kijken (het is onbewolkt, vandaag is het dus ‘naar de wind kijken’). Of ik eindig weer op de EHBO, maar dat is hier toch gratis, of ik hoef hierna alleen die knapzak nog te leren knopen. Pa, leg de zakdoeken maar vast klaar!

* Nu niet meteen gaan mailen, is een grapje, ben al jaren lid van Greenpeace en heb toch ook net vier maanden door Afrika gefietst. Ik heb zelfs een paar maanden in een Prius gereden; als dat geen opoffering is!!!